ایزایمر

پیشگیری از آلزایمر

کمک به مراقبت

گنجینه سوالات پیشگیری

اشتراک گذاری در facebook
Facebook
اشتراک گذاری در twitter
Twitter
اشتراک گذاری در linkedin
LinkedIn

بیماری آلزایمر یک بیماری پیشرونده و استحاله ای است که به تدریج مغز را از بین برده باعث آسیب قوه ی حافظه، تفکر و رفتار می شود. مادامی که بیماری پیشرفت می کند، بیشتر سلول های مغز (و بیشتر توانایی ها) از بین می روند. این آسیب ها منجر به ناتوانی در انجام وظایف معمولی و در مراحل پایانی، در کنترل حرکات، کنترل روده و مثانه و همچنین بر توانایی در ارتباط برقرار کردن با دیگران می گردد. بیماری آلزایمر شایعترین علت زوال عقل در بزرگسالان است. زوال عقل کاهش حافظه و هوش است که زندگی و فعالیت های روزمره بیمار را مختل می نماید. زوال عقل بیماری نیست بلکه، مجموعه ای از علائم است که ممکن است با بیماری ها و وضعیت های خاصی همراهی داشته باشد.

علائم آلزایمر مختلف بوده و به گسترش بیماری نهفته یا نا آرامی که دمانس را به وجود آورده است، بستگی دارد. به طور مثال همه افرادی که بیماری آلزایمر دارند دچار توهم (ادراک حسی از چیزهایی که وجود ندارند) نمی شوند. در حقیقت علائم ممکن است تا حدی فرق کند حتی در میان افرادی که بیماری نهفته یا ناآرامی مشابه دارند. علائمی که شخص به آن مبتلا می شود تا حدودی به بیماری نهفته، شدت و موقعیت مغز آسیب دیده و خود فرد بستگی دارد. علائم دمانس، مثل علائم بیماری آلزایمر، از شناخت تا مسائل عاطفی و رفتاری در تغییر و نوسان می باشد.

اگر چه اکثریت افرادی که دچار آلزایمر هستند بیماری شان در ۶۵ سالگی یا بیشتر پیشرفت می کند، علائم آن ممکن است در دهه های ۳۰، ۴۰ و ۵۰ سالگی شان شروع شده باشد. در حقیقت زمانی که پزشک آلمانی آلویس آلزایمر برای اولین بار در سال ۱۹۰۶ این بیماری را شرح داد، علائم بیماری زنی را در آغاز دهه ی ۵۰ سالگی اش با مدرک ثابت کرد. کارشناسان بر این باور بودند که بیماری آلزایمر که شرح داده شد به عنوان بیماری آلزایمر و پیش زوال عقل پیری شناخته می شد، زیرا این بیماری نسبتا روی افراد جوان تر تأثیر می گذاشت و اساسا با بیماریی که روی افراد مسن تر تأثیر می گذاشت تفاوت داشت. امروزه کارشناسان عقیده دارند، به هر حال این دو بیماری شبیه هم هستند. به عبارت دیگر آلزایمر، آلزایمر است و مهم نیست چه موقع علامتش آغاز می شود.
اغلب آماری ذکر شده است که بروز دمانس در آغاز ۶۰ سالگی هر ۵ سال دو برابر می شود. تخمین زده می شود که ۱ درصد از آنهایی که بین ۶۰ تا ۶۴ سال دارند، ۲۰ درصد از آنهایی که بالای ۸۰ سال و بیشتر از ۳۰ درصد افراد بالای ۸۵ سال به آلزایمر مبتلا می شوند.

در حقیقت دمانس یا زوال عقل، یک بیماری نیست و از این کلمه برای مجموعه ای از علائم که با هم رخ می دهد استفاده می شود که بر شناخت و تفکر اشاره دارد. به طوری که همه ی افرادی که بیماری آلزایمر دارند به دمانس مبتلا هستند، اما همه ی افرادی که به دمانس مبتلا هستند بیماری آلزایمر ندارند. به عبارت دیگر بیماری آلزایمر و زوال عقل یکسان نیستند، با اینکه اغلب به جای همدیگر استفاده می شوند! زوال عقل واژه ای کلی است و برای هر نوع کاهش توانایی دهنی شدید که سلامت بدن و زندگی روزمره را مختل کند، استفاده می شود. زوال عقل انواع مختلفی دارد و رایج ترین نوع آن آلزایمر است. آلزایمر نوعی از زوال عقلی است که باعث از دست رفتن حافظه و ایجاد اختلال در سایر کارکرد های مهم ذهنی می شود. بیماری آلزایمر ۸۰-۶۰ درصد کل موارد زوال عقل را شامل شده و ششمین عامل اصلی مرگ در آمریکا است.

آلزایمر ارثی است: انواعی از آلزایمر مانند آلزایمر خانوادگی، بیشتر در خانواده ها وجود دارد اما کمتر از ۱۰ درصد موارد را شامل می شود.
• هیچ چیز نمیتواند خطر ابتلا به آلزایمر را کاهش دهد : این در حالی است که مطالعات متعدد نشان می دهد برخی تغییرات در سبک زندگی مثل داشتن رژیم غذایی سالم می تواند خطر ابتلا به آلزایمر را تا ۶۰ درصد کاهش دهد.
• آلزایمر فقط مختص افراد مسن است : افرادی هم هستند که دچار آلزایمر زودرس می شوند و نشانه های این بیماری از دهه های سی و چهل زندگی شان بروز پیدا میکند.
• دیدار با افراد مبتلا به آلزایمر بی فایده است : در حقیقت اینکه شخصی شما را به خاطر نیاورد به این معنی نیست که او توانایی تشخیص نیمه آگاهانه یا احساسی را هم ندارد، پس ملاقات برای او ضروری است.
• آلزایمر فقط بعد از تشخیص قابل کنترل است : در سال های اخیر دانشمندان پی برده اند بهترین زمان برای کنترل بیماری آلزایمر پیش از بروز اولین نشانه های سطحی آن است.

مطمئنا علائم شناختی یکی از بیشترین تظاهرات و اغلب یکی از بارز ترین علائم نا ظاهر شدن بیماری می باشد. این موارد ممکن است شامل آسیب، کاهش یا فقدان موارد زیر باشند:
• حافظه
• تشخیص موقعیت (زمان، مکان و افراد)
• شناخت
• منطق
• قضاوت
• ادراک و احساس
• توانایی محاسبات
• توانایی یاد گرفتن مطالب جدید
• توانایی استفاده از زبان

افراد مبتلا به دمانس ممکن است افسرده، نگران، زودرنج، متزلزل، کم رو، ترسو، تند خو، حسود و یا دچار پارانویا (بدگمانی) شوند. ممکن است دچار اضطراب و تشویش به ویژه هنگام عصر شوند. ممکن است بی تفاوت شده و به چیزهایی که اطرافشان هست واکنش نشان ندهند، بخندند یا بدون هیچ دلیل واضحی گریه کنند.
ممکن است لجباز شوند و یا احساس شوخ طبعی شان را از دست بدهند. به یاد داشته باشید که شدت و طول مدت این علائم در هر فردی با فرد دیگر متفاوت بوده به طوری که ممکن است برخی از بیماران هیچگاه آن ها را تجربه نکنند.

مغز نه تنها افکار و عملکرد های جسمی، بلکه عواطف و نهایتا رفتار های ما را نیز کنترل می کند. بنابراین تغییرات یا آسیب در مغز می تواند احساسات و رفتار ما را دگرگون کند. اساسا شخصیت ما را تغییر می دهد. بیماری آلزایمر (و بسیاری از بیماری ها و ناآرامی هایی که باعث دمانس می شوند) سلول های مغز را از بین برده به مغز آسیب می رساند. همچنین مقداری از مواد مهم شیمیایی مغز را نیز تغییر می دهد.

تاحدودی فقط در نظر بگیرید که به مغازه ای وارد شوید ولی فراموش کنید که برای چه کاری به آنجا رفته اید. یا چه احساسی دارید هنگامی که با فردی آشنا مواجه شوید که او اطلاعات زیادی درمورد شما می داند اما شما او را نشناخته اید؟
در مثال اول، شما ممکن بود عصبانی شوید! در مثال دوم ممکن بود نگران، بدگمان و یا حتی خیالاتی شوید. حالا تصور کنید چه احساسی داشتید اگر این حوادث یا (موارد مشابه) به ترتیب اتفاق می افتاد؟
عکس العمل ها به ضایعات عقلانی (یا به نتایج آن ضایعات) مسلما بر عواطف و احساسات تأثیر می گذارد. اما علائم عاطفی دمانس صرفا واکنش به این نوع از شرایط نمی باشند. آنها در تغییرات اصلی مغز ریشه دار و بنیادی هستند.

بله، رفتار افراد مبتلا به زوال عقل مثل همه ی مردم، هم روی عواطف و هم روی افکار اثر می گذارد. فرد مبتلا به دمانس که تغییرات عواطف در مغزش اثر گذاشته است ممکن است علاقه اش را به کار هایی که قبلا از انجام آنها لذت می برده است از دست بدهد. یا فردی که دمانس روی فرآیند تفکر منطقی اش اثر گذاشته است ممکن است به سختی وظایف یا برنامه هایش را دنبال کند. در هردو مورد، افراد ممکن است انجام فعالیت هایی را که قبلا برای آنها معمولی بوده است، به علت تغییر رفتار عادی شان، متوقف کنند.

فقدان قوه ی ابتکار
• فقدان علاقه در کارهایی که قبلا برایش لذت بخش بوده است
• ناتوانی در انجام وظایف و برنامه ها
• بی قراری (که می تواند منجر به پریشانی شود)
• اختلالات خواب یا تغییرات در الگوی خواب
• شتابزدگی
• بدخلقی
• کناره گیری اجتماعی
• تغییرات در توجه به بهداشت فردی

مطالب مشابه ، بیشتر بخوانید

تشخیص آلزایمر با آزمایش ادرار

آزمایش ادرار راهی موثر برای تشخیص بسیاری از بیماری های مرتبط با مجاری ادراری و گردش مواد است. اینبار ارتباط بین ادرار و آلزایمر و سایر دمانس ها محققان را شگفت زده کرد.

پیاده روی روزانه مانع از ابتلا

پیاده روی ساده ترین ورزش ممکن است که طبق نتایج چند مطالعه در دانشگاه های جهان می تواند در کاهش ابتلا به آلزایمر موثر باشد.

سلول های بنیادی در درمان آلزایمر

سلول های بنیادی پرتوان سلول های بنیادی ای هستند که پس از استخراج طی فرایندی قابلیت ترمیم بیشتر و بهتر بافت ها را خواهند داشت. این سلول ها در درمان آلزایمر می توانند کمک رسان باشند.

ورود به پنل